عکس یادگاری پایان سال 1401 واحد برنامه نویسی با همکاران محترم
ای عکس تو بمان به یادگار . . .

از راست به چپ: آقایان مهندس شانه ، مهندس نجف زاده ، مهندس فتاحی ، مهندس تراکمه
از راست به چپ: آقایان مهندس نجف زاده ، مهندس شانه ، مهندس سلطانی ، مهندس تراکمه

به سلامتيه هر چي بچه باحاله که اينا رو علم کرد
درخت! نه به خاطر ميوه‌ش، به خاطر سايه‌ش

ديوار! نه به خاطر بلنديش، واسه اينكه هيچوقت پشت آدم رو خالي نميكنه

دريا: نه به خاطر بزرگيش..... واسه يك‌رنگيش

سايه كه هيچوقت آدم رو تنها نميذاره!


سئو تخصصی و تولید محتوا

سلامتی لامپ خواب که همیشه شاهد ماجراست ولی هیچوقت راز کسی رو فاش نمی کنه

پرچم ايران كه سه رنگه، تخم مرغ كه دو رنگه، رفيق كه يك‌رنگه

همه اونايي كه دوستشون داريم و نميدونن، دوستمون دارن و نميدونيم

نهنگ! كه گنده‌لات درياست

سلامتی اونه که چهل روز توی خونمون مهمون بود ولی توی کوچه از کنار ناموسمون رد شده بود و نشناخته بودش سلامتی چشم پاکیش

به سلامتي زنجير نه به خاطر اينكه درازه به خاطر اينكه به هم پيوستس



به سلامتي سه تن : ناموس و رفيق و وطن

به سلامتي سه کس : زندوني و سرباز و بي کس

به سلامتي دهقاني که پاييز رو از بهار بيشتر دوست داره

به سلامتي آزادي ... به سلامتي زندوني هاي بي ملاقاتي

به سلامتی آفتابه که خیلی چیزا میبینه ولی هیچوقت سوء استفاده نمی کنه

به سلامتي عمو جغد شاخدار که با همه بدي هاش آخر بنر رو نخورد ( کپي رايت روني )

به سلامتيِ لبو ، نه بخاطر بوش ، بخاطر لب قرمزش ...

به سلامتی نعلبکی واسه اینکه همیشه در حال لب گرفته

به سلامتي درخت..به خاطر اينكه ريشش ك.ن زمين رو پاره كرده..



به سلامتي دريا كه غم تمام ماهي هاي كوچولو رو با ابش ميبره

به سلامتي همه كسايي كه تو جزاير هاوايي دارن با عشقشون شنا ميكنن

به سلامتي خيار نه به خاطر (خ)ش فقط به خاطر يارش

به سلامتي شلغم نه به خاطر (شل)ش فقط به خاطري غمش

به سلامتي کرم خاکي نه بخاطر کرم بودنش بخاطر خاکي بودنش

به سلامتي پل عابر پياده که هم مردها از روش رد ميشن هم نامردا .

مي خوريم به سلامتيه برف كه هم روش سفيده هم توش ، نمي خوريم به سلامتيه دختر كه روش سفيده و توش قرمز !

مي خوريم به سلامتيه ديوار كه چه بهش پشت كني چه رو كني يه جور مي كنه .

مي خوريم به سلامتيه رودخونه كه اونجا سنگايه بزرگ هواي سنگاي كوچيكو دارن .....

مي خوريم به سلامتي ملخ ..... همين جوري الكي .

ميخوريم به سلامتي گاو كه نميگه من ميگه ما....

به سلامتي دريا كه ماهي گنديده هاشو دور نميريزه...

سلامتي ِسنگ بزرگ دريا كه سنگايِ ديگه‌رو ميگيره دورش!



سلامتيِ اونائي كه پشت ميله‌ها دارن حبسشو ميكشن.

سلامتيِ خرابه كه هرچقدر هم توش بشاشي ، بازم خرابته!

سلامتيِ بيل، كه هر چقدر بره تو خاك ،بازم براق‌تر ميشه!

به سلامتي گوسفند که با هيچ کس غريبي نميکنه(عرض شود که گوسفند هر کي رو ميبينه ميگه ب...............ع )

به سلامتي دريا که قربانيا شو پس مياره.....

به سلامتي پياز که چشه نامردو درمياره

به سلامتي تابلوي ورود ممنوع كه يه تنه يه اتوبان رو حريفه

سلامتي در كه هر چي باز و بستش ميكني دردش و پنهان ميكنه.....

به سلامتي به سلامتي رود خونه كه هر چي توش بشاشي بازم پاكه....

به سلامتي سيفون كه هرچقدر هم كلفت بريني با يه فشار ميده پايين ....

به سلامتي شقايق كه جام خون رو سر مي كشه.....

به سلامتي عقرب كه به خاري تن نميده...
(عرض شود كه عقرب وقتي تو اتيش ميره و دورش همش اتيشه ا نيش خودش مي كشه كه كسي ناله هاشو نشنوه)

به سلامتي بلبل كه براي وصال اواز ي خونه.....

به سلامتي سرنوشت ....كه نميشه اونو از سرنوشت

علي‌حال به سلامتي هر چي نامرده!...چون اگه نبودن، مردا شناخته نميشدن

ميزنم به سلامتي آر دي...نه به خاطر موتور پيکانش.... به خاطره اينکه تو حسرت پژو ِ ...!

به سلامتي سيم خاردار که پشت و رو نداره

به سلامتي ژ-3 كه يه تف بندازي تو لولش از رو ميره

به سلامتي هرچي سرباز فلک زدس که همیشه به فکر یارش تو حموم پادگان جق زدس

به سلامتي هرچي صندلي که هرکي روش مي شينه بهش خيانت نمي کنه

سلامتي زغال كه با همه ي سياهي‌ش رنگ عوض نمي‌كنه!

سلامتي هرچي زندونيه که قدر آزادي رو ميدونه...

به سلامتي دوست که هر چي ميکشم از اوست

به سلامتي مگس نه به خاطر کثافتش به خاطر سماجتش

به سلامتي خونواده كه اگه نباشه همه اين چيزا پشمه !



به سلامتي شلغم ...نه به خاطر مزش .....به خاطر خاصيتش

به سلامتي پل كه وقتي بارون مياد كشتي ها ميرن زيرش تا خيس نشن

به سلامتی کمک که از هر طرف بخونی یکیه

به سلامتي همه اوناي كه تلخ ميخورن .شيزين سخن ميگن

به سلامتی معلما نه به خاطر اینکه نمره دستشونه بلکه به خاطر اینکه شاگرد تربیت بکنن که بعدا وقتی به جایی رسیدن اول از همه حقوق معلما رو کمتر کنن

و در آخر مي خوريم به سلامتيه اونايي كه دستشون از اين دنيا كوتاست و به مي ابدي وصلند ....

عکس از تیم فوتبال اون زمون با بچه های همسایه

یک عکس یادگاری دیگه از دوستان قدیمی

امروز مي خوام جريان رفتن اردوي دوازده روزه مشهد را برايتان بنويسم. البته خالي از لطف نيست. . .
زماني كه آخرين امتحان دوره دبيرستان را داديم خيلي دلهره داشتم. چون بعضي از امتحانات ما نهايي بود وسوالات از تهران آمده بود. (البته آن زمان من به علت شغل پدرم در سنندج درس مي خواندم.) من با خودم عهد كرم كه اگر ديپلم را گرفتم همان موقع به مشهد بروم. زد و در همان ترم ديپلم را گرفتم. از طرفي خوشحال بودم كه ديپلم گرفته ام و از طرفي هم ناراحت از اينكه چطور به مشهد بروم. نه وسيله آن جفت و جور بود و نه كسي همراه من حاظر به آمدن مي شد. من هم به هر دري زدم. ولي نشد.
در آن تابستان من در يكي از كانونهاي فرهنگي تربيتي به نام كانون شهيد مطهري مشغول كار بودم. البته مربي افتخاري كامپيوتر و مسئول كتابخانه و ويدئو كلوپ آن كانون بودم. خيلي جاي با صفايي بود. البته جا دارد در اينجا نامي از مدير كانون آقاي جميل پناه و ناظم كانون حاجي آقا فاتحي و استاد كامپيوتري كه من اولين پله كامپيوتر را از ايشان ياد گرفتم آقاي مهندس سيد جميل احمدي نيز ببرم كه اميدوارم هميشه به ياري خداوند متعال پيروز و سربلند باشند.
چند ماهي در خدمت آنها بودم. هميشه من را راهنمائي مي كردند. القصه ، بعد از گرفتن ديپلم رفتيم به كانون و مشغول شديم. فقط دو هفته به ثبت نام پيش دانشگاهي مانده بود. من هم هر زماني كه به ياد قولي كه داده بودم مي افتادم با خودم مي گفتم كه اگر امام رضا بطلبند وسيله اش را هم مهيا خواهند كرد.
يك روز در حالي كه در كتابخانه كانون مشغول خواندن كتاب بودم ناگهان سنگيني دستي را بر روي شانه ام احساس كردم. وقتي برگشتم ديدم كه ناظم كانون است. (حاجي آقا فتح اله فاتحي) سلام كردم و او هم با همان صورت بشاش و خندان جواب سلام من را دادند. بدون هيچ مقدمه اي به من گفتند كه (((علي مي خواهي به يك اردوي دوازده روزه مشهد بروي؟؟؟؟))) من هم كه عين برق گرفته ها شده بودم و هم باور نمي كردم گفتم اگر بشود با كمال ميل مي روم. ايشان هم يك ورق مربوط به گواهي رضايت والدين به من داند كه به امضاي ولي برسانم. دو روز بعد حركت كرديم به سمت مشهد.
دو گروه بوديم. گروه اول بچه هاي سقز بودند و گروه دوم بچه هاي سنندج. واقعا بچه هاي مؤدبي بودند و كم حرف. البته بيشتر از بچه هايي بودند كه از نظر درسي هم در رده بالايي قرار داشتند. تقريبا بيش از بيست و چهار ساعت راه رفتيم. بالاخره به اردوگاه گلمكان مشهد رسيديم. خسته و كوفته شده بوديم. زماني كه به درب اردوگاه رسيديم با برخورد عجيبي مواجه شديم. اول به ما گفتند كه قرار نبوده امروز بياييم و برويم و فردا بياييم. (((طرف خيال مي كرد خانه ما همين بغل است كه برويم و فردا بياييم))) بعد از چند تلفن گفتند بياييد تو ولي بدون اتوبوسها. ولي نگفتند كه در آن بيابان برهوت اتوبوسها را كجا بگذاريم. البته اين را هم بگو يم كه اردوگاه گلمكان در خارج از مشهد بود. بعد از كمي بحث و مجادله كه حالمان هم گرفته شده بود قبول كردند كه ما وارد شويم با همه تجهيزات و همراهان. رفتيم و جاگير شديم.
يه اتاقك بدون درب و همراه با يك پتو براي زير انداز و يك پتو براي رو انداز در هنگام خواب. خيلي جالب بود كه حتي هيچ گونه پيش بيني براي اين مساله نشده بود. بعد از اينكه از شهرهاي ديگر نيز به اردوگاه آمدند يك سخنراني برگزار شد و قوانين را براي ما قرائت كردند(( كه مثلا چه كلاسهايي بايد برويم و چه كارهايي بايد بكنيم يا مثلا كي بخوابيم)) من هم چون عشق واليبال داشتم رفتم و يك تيم درست كردم و اسم دادم تا يك مسابقه تشكيل شود. البته تيم ما همان اول OUT شد. چون فقط من واليبال بلد بودم و بقيه را از تيم فوتبال آورده بودم ولي يك تنه در دو GAME تا نتيجه 23 تيم را بالا بردم. در هر حال باختيم. در رشته تنيس تيم كردستان اول شد و در رشته طناب كشي تا يكي دو مرحله بالا رفتيم ولي به علت مصدوميت يكي دو نفر از بچه ها تيم OUT شد. در رشته فوتبال كلا دو تيم منتخب داشتيم كه چند بار با هم مسابقه دادند و يكي برنده شد و به آنها هدايايي دادند.

تصوير پشت سر قدمگاه مشهد مي باشد و نظرگاه در سمت راست قدمگاه است.
به ترتيب از چپ به راست: حاجي آقا فتح اله فاتحي - علي نجف زاده

بعد از مصدوميت رفتيم به آن افراد آمپول كزاز بزنيم. ولي در آن اردوگاه خبري از اين چيزها نبود. بنابراين با يك وسيله با هزار سختي رفتيم مشهد و يك آمپول كزاز خريديم و آوريم. من كه دوروز بعد سرما خوردم و تا آخرين روز هم خوب نشدم. چون هوا شبها در آن منطقه به علت كويري بودن سرد مي شد و فقط به ما يك پتوي نازك داده بودند. وضع غذا بسيار خوب بود و به موقع. حتي به ما دسر هم مي دادند. بعد از مدتي به زيارت حرم مطهر امام هشتم ((امام رضا عليه السلام)) رفتيم. خيلي كيف داشت. بعد از گرفتن وضو به داخل حرم رفتيم. آنجا خيلي شلوغ بود. هر كس را كه مي ديديد مشغول به دعا بود. يك نفر در گوشه اي ايستاده بود و هاي و هاي گريه مي كرد. يك نفر هم به ضريح چسبيده بود و زير لب چيزهايي زمزمه مي كرد. ما هم دعاي مخصوص را خوانديم و آمديم بيرون. موقع بيرون آمدن با خود گفتم اي كاش در طول مدت حضورمان در اردوگاه يك بار ديگر هم بتوانيم به حرم مطهر بياييم.
البته روزهاي آخر يك بار ديگر هم قسمت شد كه به زيارت برويم. البته شور و حال بار اول را نداشتم. در طول زماني كه در اردوگاه بوديم به مكانهاي مختلف مشهد رفتيم. از جمله اين مكانها قدمگاه و نظرگاه بود. در قدمگاه جاي پاي امام رضا را در ديوار قرار داده بودند و در نظرگاه يك چشمه بود كه مي گفته اند از زمان امام رضا تا به حال همچنان برقرار بوده و خشك نشده.

یک عکس دسته جمعی با بچه های سنندج و سقز در اردوی 12 روزه مشهد در اردوگاه گلمکان

تقريبا به روزهاي آخر نزديك مي شديم. يك روز قبل از حركت به ما گفتند كه قرار است امشب را در حرم بگذراينيم و سپس فردا صبح اول وقت به سمت خانه حركت كنيم. زد و دو تا از بچه ها كه در كشتي مهارت داشتند شوخيشان گل كرد و يكي به ديگري يك سالتو زد و آن نفر هم از درد كمر غش كرد.
اين شد كه آن شب را هم قسمت نشد به حرم برويم. آن دو نفر را به بيمارستان بردند و صبح دوباره آنها را به اردوگاه بازگرداندند. صبح در هنگام حركت اتفاق جالبي افتاد. ليوانهاي پلاستيكي كه به ما داده بودند خواستند كه از ما بگيرند. نمي دانم چرا. به هر حال من كه در آن موقع به علت اينكه به دنبال گرفتن يخ براي اتوبوسها بودم قصر در رفتم و ليوان را تحويل ندادم. راه افتاديم و با يك دنيا خاطره از اين اردو به خانه حركت كرديم.
اين بار قرار بود كه از طرف شمال به سمت خانه حركت كنيم. از مناطق سر سبز شمال گذشتيم و به تهران رسيديم. بعد به سمت سنندج حركت كرديم. نزديكيهاي غروب بود كه به سنندج رسيديم. يكي از بچه ها گفته بود تا كه به سنندج رسيديم زمين را خواهم بوسيد. البته به اين دليل كه اولين باري بود كه از شهر خود تك و تنها بيرون آمده بود و خيلي احساس دلتنگي مي كرد.
خيلي جالب بود. از اتوبوس پياده شديم و بچه هاي سنندج همه به خانه هايشان رفتند و بچه هاي سقز هم قرار شد كه آن شب را در سنندج در همان كانون شهيد مطهري بمانند و فردا از سقز براي آنها يك ميني بوس بفرستند. من هم پس از خداحافظي از تمام بچه ها به خانه رفتم و لي كسي در خانه مان نبود و تقريبا مدت يك ساعت معطل شدم تا اهالي خانه آمدند و درب را با كليد باز كردند و من توانستم وارد خانه بشوم. البته بعد از حدود 14 روز.
اين بود خاطره مشهد رفتن اين جانب. البته فقط مي خواستم اين را بگو يم كه اگر قسمت شود كه انسان كاري را انجام دهد ، به هر صورتي آن كار را انجام خواهد داد.
در پايان اميدوارم كه يك روز دوباره بتوانم تك تك آن بچه را ببينم. در حال حاضر از هيچكدام از آن بچه ها خبري ندارم و اميدوارم يك روز اين خاطره را بخوانند و بتوانيم از طريق اينترنت با هم مكاتبه داشته باشيم. مخصوصا با مدير و ناظم كانون شهيد مطهري.
منظورم همان آقاي جميل پناه و آقاي فاتحي است. كه خيلي در حق من لطف داشتند.

به اميد حق . . .

((اين قسمت را براي بچه هايي كه درس نمي خوانند نوشتم. شايد يك جرقه زده شود و بيدار شوند و يك تكاني به خودشان بدهند.))
اين حكايت دانشگاه رفتن و درس خواند من از زماني شروع شد كه (حدوداس سال 1381 بود) من به علت اينكه در شغل خدمات كامپيوتري دست زياد شده بود مجبور شدم از اين كار دست بكشم. آقا به هر دري زديم تا كار پيدا كنيم. حتي اداره كار اصفهان هم رفتيم. آن زمان وام خود اشتغالي ميدادند. ما هم گفتيم برويم و آنجا پرونده تشكيل بدهيم. شايد فرجي شود. رفتيم و بعد از كلي دوندگي پرونده تشكيل داديم و رفتيم به امان خدا و قرار شد تا هفته ديگر كه دوباره پيگيري كنيم. دوباره مراجعت كرديم و ديديم كه از پرونده من و نفر بعدي من كه هر دو باهم پرونده تشكيل داديم خبري نيست. خيلي ناراحت شديم. البته اين نكته را هم گويم كه برخورد دست اندر كاران اداره كار اصفهان با ما خيلي بد بود و اين مساله زماني بيشتر شد كه ما گفتيم كه براي ثبت نام وام خود اشتغالي آمده ايم. يك خانمي آنجا بود كه مسئول اين كار بود ، آنقدر عصباني شد كه انگار قرار بود از جيب پدر ايشان به ما وام بدهند. ((پشت پرده: خانم . . . . اميدوارم يك روز اين خاطره را بخواني و اين را بفهمي كسي كه بيكار است همان بيكاري از صدها زجر براي او بد تر است. آنوقت تو كه اين كار اداري دولتي را داري و مثلا قرار شده امين مردم باشي ، پرونده ما را گم مي كني؟؟؟== البته ماه رمضان سال 91 بود که برای یه کاری رفتم اداره کار اصفهان همون خانوم رو دیدم این بار ارتقای شغلی پیدا کرده بودند و ظاهرا روزه هم بودند بنده یه سوال پرسیدم و ایشون هم با اون شیکم ورقلمبیده دو تنی با کلی ناز و عشوه به من گفتن با زبون روزه چند باررررر براتون توضیح بدم . . . تازه یادم افتاد که تو اداره های دولتی باید همه بدانند که این خانم شیکم گنده ریاکار روزه است که حقوقش کم نشه)) در هر حال يك نفر از حراست هم به ما گفت چرا كار نمكنيد. ما تا خواستيم دهانمان را باز كنيم به طعنه گفت ||| كه خوب حالا وام را بگيريد و بخوريد تا فردا خدا بزرگ است ||| اين حرف به من زياد بر نخورد چون بيكاري فشار بيشتري به من مي آورد تا اين حرفها. ولي آن دوستم از اين حرف گريه اش گرفت با اينكه خدمت سربازي هم رفته بود. شايد شما ندانيد كه گريه يك مرد چقدر ممكن است سخت باشد. (((خانمي كه پرونده ما را گم كردي اين را براي تو نوشتم))) همان روز از داره كار بيرون آمديم و رفتيم خانه. با كمك يكي از آشنايان قديمي ((پارتي)) در يكي از مغازه ها يك كار پيدا كرديم و حدود شش ماه در پائيز و زمستان در خدمت آنها بودم. خدا از بزرگي كمشان نكند. هر قدر آن خانم كه در اداره كار . . . . . . بود اين صاحب مغازه آدم خوب و فهميده اي بود و من را مانند پسر خود مي دانست. هر وقت كار زياد بود و من اضافه كار مي ماندم به من نهار و يا شام مي دادند. خلاصه براي خودم اوستا كاري شده بودم. در عرض شش ماه. باز هم با كمك خدا كار بهتري در يكي از شركتها پيدا كرم و قرار شد به عنوان پرسكار در آنجا مشغول كار شوم. كار سخت و طاقت فرسائي بود. دقيقا هشت ساعت در روز سر پا بوديم و بايد بر روي پرس قطعات لاستيكي مي زديم. (در گروه صنعتی کهرنگ) حتي از ترس اينكه ما را اخراج يا جريمه نكنند يك لحظه هم جرات نشستن و استراحت كردن را نداشتيم. حقوقش هم آن زمان اداره كاري بود و بدون بيمه.((هر كاري به از بيكاري)) آنقدر فشار كار زياد بود كه مي خواستم فقط فرار كنم و خودم را در يك گوشه پنهان كنم. با سرمايه كمي كه داشتم مي خواستم بزنم به شغل آزاد كه نهايتا بعد از يك ماه و نيم زد و مسئول امور اداري شركت كه از سوابق كاري من در زمينه كامپيوتر با اطلاع بود به من گفت كه يك نفر را در قسمت اداري به عنوان مسئول اينترنت و آرشيو فني مي خواهند. من هم كه خواب اين كار را هم نمي ديدم باز هم كمي نااميد شدم ((در نا اميدي بسي اميد است . . . . . . . )) نهايتا يك روز اسم من را از بلندگو پيج كردند. من جدي نگرفتم. چون فكر نمي كردم كسي با من كار داشته باشد. چند دقيقه بعد مسئول اداري شرکت ( جناب سرهنگ توکلی که بازنشسته ارتش بودند) خودشان به دنبال من آمدند و فرمودند كه همين الان بايد بيائي و امتحان كامپيوتر و اينترنت و زبان انگليسي بدهي. من هم كه حسابي حول شدم چون تا آن موقع آزمون استخدامي نداده بودم. باز هم توكل به خدا كردم. با صورتي دوده اي رفتم واحد اداري. اولين كاري كه به من گفتند اين بود كه برو و سر و صورتت را بشور. من هم رفتم و با مخلوط تايد و خاك اره صورتم را شستم. چون چيز ديگري در آن لحظه در دست نبود. خلاصه رفتم براي امتحان. گفتم خدايا كمكم كن.
تا وارد اتاق آرشيو فني شدم اولين چيزي كه جلب نظر كرد يك مرد ميانسال و خوش برخورد با كت و شلوار رسمي بود و حالا من را با لباس كار كارگاهي در مقابل اين آقا مجسم كنيد. ايشان يك نگاه مهربان به من كرند و از دايره اي سفيدي كه در سياهي صورت من به علت نداشتن تبحر در شستن صورت ايجاد شده بود تبسمي كردند و نام و ديگر مشخصات من را پرسيدند و در نهايت در مورد اينترنت و كامپيوتر چند سوال پرسيدند و من هم واقعا كلاس گذاشتم. البته آن آقاي محترم در حال حاظر از دنيا رفته اند و جا دارد من از ايشان (زنده یاد دكتر عليرضا منصوري تهراني - خدا رحمتشان کند) در اين لحظه يادي بنمايم. بعدا فهميدم كه ايشان مدير صادرات شركت ما هستند. بعد از اين مرحله نوبت به امتحان زبان بود كه يكي از ديگر مهندسين شركت اين امتحان را از من گرفتند. (آقای مهندس خسرو کوچکی که در آن زمان مدیر شرکت کهرنگ بسپار بودند) البته يكي از تخصصي ترين ورقه هاي موجود در شركت را به من دادند و من هم نامردي نكردم و رفتم با كمك آنهايي كه همكاران من در قسمت كارگاهي بودند اين متن را كامل ترجمه كرم و آوردم گذاشتم جلوي رويش. البته شايد باورتان نشود من در عرض يك ربع هم متن را ترجمه كردم و هم آن را حفظ كردم. چون مي دانستم حتما آن را از من خواهند پرسيد. به هر حال بعد از سوال و جواب قرار شد كه من را بعد از مدتي خبر كنند.
بعد از چند روز به من گفتند كه از فردا بيا در قسمت اداري و آرشيو را تحويل بگير. دردسرهاي من از همان روز شروع شد. چون آنطور كه من فهميدم مي خواستند كه حدالامكان اين اتاق را به يك خانم تحويل بدهند. ولي چون من كار بلد بودم اين كار را به من واگذار نمودند. همان مهندسي كه از من امتحان زبان گرفته بودند ادعاي خدائي كامپيوتر را ميكردند و پدر من را در آورده بود. بعضي وقتها آنچنان بي سر و صدا به اتاق من مي آمد و من گاهي اوقات فقط وقتي مي خواست دوباره بيرون برود متوجه مي شدم. در حقيقت چون من مسئول اينترنت بودم مي خواستند از من آتو بگيرد ولي با کمک خدا نتوانستند. حتي ادعاي باسوادي اين مرد تا حدي بود كه همه افراد را در شركت از خود كمتر مي دانست. هميشه به من طعنه مي زد و وقتي در زمينه كامپيوتر كم مي آورد به من مي گفت تو بي سوادي چون به دانشگاه نرفته اي من دانشگاه رفته ام و من اين چيزها را بيشتر از تو مي فهمم و . . . .
البته اين را بگويم كه خودش هم به حساب پدرش در خارج در رشته فيزيك تحصيل كرده بود و در رشته اي كه هيچ ربطي به مدركش نداشت كار مي كرد.
در هر حال هميشه چند نفر را شير مي كرد و سراغ من مي فرستاد و مي خواست من را فراري دهد. ولي در كف اين مطلب ماند. من هم هميشه وقتي فشار كار و اذيتهاي اين مرد زياد مي شد به مدير واحدمان (زنده ياد دكتر منصوري) مي گفتم و ايشان هم بيشتر اوقات پيگير مي شدند.
من هم به هر دري زدم تا وارد دانشگاه شوم و حداقل روي اين مرد را كه فقط ادعا داشت را كم كنم. به كلاس كنكور رفتم و . . . . . . .
تا اينكه يك روز متصدي نامه ها و فكسها به سراغ من آمد(((در اين لحظه كار خدا را ببين))) و گفت كه شما كه مشكل دانشگاه را داريد اين كاغذ به درد شما مي خورد. ديدم كه نوشته در رشته كامپيوتر دانشگاه علمي كاربردي دانشجو مي پذيرد. ماهم فرم را خرديدم و با كمك مدير واحدمان آن را پر كرديم و فرستاديم. جواب آمد و من هم قبول شدم. آنقدر خوشحال بودم كه حد و حساب ندارد. به ياد طعنه ها و كم محلي ها و . . . . افتادم و آرام آرام اين مسائل در ذهنم كمرنگ شدند. چون بالاخره بعد از اين همه سختي توانستم وارد داشگاه شوم. مساله مهمتر اين بود كه مدير واحدمان( زنده ياد دكتر منصوري ) با مدير شركتمان نيز صحبت كردند و قرار شد كه من هم درس بخوانم و هم كار كنم. البته بيمه ام قطع شد ولي ارزش داشت. چون هم درسم را داشتم و هم خرج تحصيل در مي آمد.
در پايان مي خواهم اين نكته را بگويم كه اگر كسي واقعا دنبال هدف خود باشد و در سخت ترين شرائط فقط به هدفش فكر كند حتما مي تواند به هدفش برسد. اگر چه ، بايد حتي پابرجاتر از كوه ، استوار بود.
نهايتا در اين لحظه از تمام كساني را كه من را در راه رسيدن به اين هدف كمك كردند تشكر مي كنم و اميدوارم بعد از پايان تحصيلات جبران كنم. مخصوصا آن همكاري كه برگه پذيرش دانشجو را براي من آوردند. (خانم طوفانی)
سرتان را درد نياورم. به اميد اينكه . . . . . . (خودتان حدث بزنيد)

مساله از آنجا شروع شد كه قرار بود با بچه هاي كلاس خودمان در وسط ترم به يك اردوي هشت يا ده ساعته برويم. (اوسط ترم سوم بود فکر کنم سال 1383) بعد از كلي اين ور اون ور كردن و سه هفته امروز و فردا كردن قرار شد در يكي از جمعه ها اين كار انجام شود. البته اين را هم اضافه كنم كه يكطرفه قضاوت نشود. چون بعضي از بچه هاي كلاس شاغل بودند افراد غير شاغل كلاي از خير بيرون رفتن با خانواده و استراحت روز جمعه خود (((طعنه))) گذشتند و قرار شد روز جمعه همه با هم دور هم جمع شويم و برويم به سد چادگان ((همان سد زاينده رود است)). نمي دانم كدام پدر بيامرزي يك دفعه گفت كه دو سال پيش سه همكلاسي داشتيم كه انتقالي گرفتند و رفتند شهر كرد.(((آخه مرد حسابي مگه بيكار بودي))) به آنها هم زنگ بزنيم.
حالا صد سال سياه آنها به فكر ما هم نمي افتاند.((انتقادي)) نمي دانم اين همكلاسي ما به چه علت به ياد آنها افتاد.((((پشت پرده: خودتان بياييد دانشگاه ما مي فهميد)))) در نهايت به خاطر آن برو بچه هاي شهركردي قرار بر اين شد كه محل اردو در يكي از پاركهاي اطراف شهر كرد باشد. ماهم كه در اصفهان بوديم آمديم و حساب كرديم ديديم كه اصفهان هم پارك دارد و هم زاينده رود به آن باصفايي كه از تمام ايران به خاطر آن به اينجا مي آيند. مگر عقلم . . . . . كه اينهمه راه را بكوبم و بروم به پاركهاي اطراف شهر كرد. در نتيجه بار و بنديل را بستيم و تنهايي خواستسم بريم به سد چادگان (((كجا خوش است؟ آنجا كه دل خوش است))) (لپ كلام) در نهايت در وسط راه آقا مهدي (((((كه من خيلي خدمتشان ارادت دارم))))) زنگ زد و گفت كه ما مي خواستيم كه يك روز همگي دور هم باشيم.
باور كنيد كه خيلي دوست داشتم كه همراه آنها بروم ولي ((اعتراف)) راستش را بخواهيد به دو دليل نرفتم. دليل اول را كه در بالا گفتم. و دليل دوم هم اين بود كه ((خدا من را عفو كند)) استاد محترم ساختمان داده ها دو عدد سوال داده بودند كه براي دو هفته ديگر حل كنيم و بياوريم. من هم چون شاغل بودم فقط روزهاي تعطيل وقت بيشتري داشتم كه به درسهايم برسم. در اين سوالات هم يك كمي مساله رو كم كني و رودربايستي بودو بيشتر علاقه خودم به درس كه من را حتي از چادگان رفتن منع كرد. نهايتا همان روز موفق شدم كه سوال را حل كنم و برنامه آن را بنويسم. البته يك كم سخت بود. ولي بالاخره اردو نرفتن كار خودش را كرد. راستش من خيلي دوست داشتم كه به اردو بروم. ولي نرفتم و ماندم و درس خواندم و به نتيجه هم رسيدم(((بچه مثبت))). در نهايت يك اردو رفتن در دلمان ماند. حالا از كلاس بگويم.
هفته بعدي كه رفتيم كلاس با خودم گفتم كه حتما همه هر دو سوال را حل كرده اند و به كلاس آورده اند. ولي قضيه دقيقا عكس بود. فقط من سوال را حل كرده بودم. همين خوشحالي براي من به اندازه رفتن به اردو كافي بود. چون با تمام مشغله كاري كه داشتم و وقت كمتري هم نسبت به بقيه داشتم حداقل تكاليفم را انجام داده بودم. در نهايت ، آقا مهدي اين بود كل ماجرا. اميدوارم كه از دست من ناراحت نشده باشي. من حقيقت را گفتم.
راستي اين را هم بگويم يا در حقيقت بپرسم. آيا مي داني ارزش درس براي من چقدر است يا اينكه چطور شد من كه اينقدر از درس و مدرسه بيزار بودم يكباره از اين رو به آنرو شدم؟؟؟
برای خواندن مطلب بر روی لینک کلیک فرمائید.

اولين روزي كه درس شروع شد تقريبا كسي به كسي نبود و من هم چون از يك شهر ديگر به تيران آمده بودم كسي را نمي شناختم. در هر حال اولين روز ، رياضي داشتيم.
با يك استاد توپ و با سواد به نام استاد گٌلي. (دکترای ریاضی دارن ایشون) همانروز اول از ما يك امتحان گرفت و اين امتحان به ضرر كساني كه رشتة رياضي نبودند شد. چون سوالات استاد گلي را فقط رشته هاي رياضي توانستند حل كنند و رشته هاي ديگر مجبور به گذراندن پيشنياز شدند و مبلغ اون زمون فکر کنم 60 هزار تومان اضافه بر سازمان به دانشگاه پرداختند. من هم چون رشته رياضي فيزيك بودم شانس آوردم و پول ندادم.
ولي ترم اول حالگيري ترين ترم بود. چون بعد از چند سال دوري از درس دوباره به سراغ درس رفته بوديم و مجبور شديم درسهاي رياضي و فيزيك دوره دبيرستان را دوباره مرور نمائيم.

مجددا سلام
اينبار مي خام خاطره روزي رو كه فرداش قرار بود بريم دانشگاه براتون بنويسم. ساعت 4 بعد از ظهر سال 1381 زمستان قرار گذاشتيم كه بيان دنبالمون كه بريم تيران و كرون كه ببينيم دانشگاه تازه تاسيس كجاست. اول كاري كه راه افتاديم يك تصادف كوچيك (سپر به سپر ) داشتيم كه با يك آدم (خدا خیرش بده. هم مقصر شد هم بعدش به التماس افتاد. مردم می گفتن چیزی نشده بیا برو می گفت نه جان تو نمیشه باید وایسیم پلیس بیاد.) طرف بوديم و مارا حدود يك ساعت معطل كرد. چون ما كار داشتيم و بايد تا هوا روشن بود (اين نكته را هم بگويم كه وسط زمستان بود و هوا هم بسيار سرد بود) به تيران مي رسيديم همش كوتاه مي يومديم ولي اين مرد فكر مي كرد كه چون ما كوتاه مي آييم ما مقصريم. سرتان را درد نيارم پليس اومد و آن مرد تقصير كار اعلام شد و پليس مي خواست يك كپن از بيمه آن مرد به ما بدهد. ولي ما نگرفتيم و بعد از كلي اتلاف وقت به طرف تيران راه افتاديم. و حالا قسمت دوم اتلاف وقت زماني بود كه ما را به خاطر نبستن كمر بند ايمني متوقف كردند و . . . . . آنجا هم يك پانزده دقيقه اي معطل شديم. نهايتا زماني به تيران رسيديم كه تقريبا آخرهاي روشني هوا بود. خيلي دنبال دانشگاه گشتيم ولي چون ساختمان جديد دانشگاه تازه تاسيس بود هيچكس از محل دقيق آن خبري نداشت.
بالاخره خسته و نااميد رفتيم پهلوي يك صاحب آژانس. از آن آقاياني كه آنجا بودند هم سوال كرديم. ولي آنها هم خبري نداشتند. ولي وقتي فهميدند كه ما از راه دور آمده ايم همانجا ما را نگه داشتند و آن بنده خدا(صاحب محترم آژانس فروزان تیران) آنقدر به اين طرف و آن طرف زنگ زد تا بالاخره آدرس دانشگاه را براي ما پرسيد و در آن شب سرد گرماي برخورد آن مرد بزرگوار چنان من را گرم كرد كه گوئي در شهر و ديار خود هستم. بله اين اولين برخورد من با مردم خونگرم شهرستان تيران و كرون بود.
اين برخورد براي من درسي شد تا در حد توان به افرادي كه به من رجوع مي كنند از ته دل كمك نمايم و به اين نتيجه رسيدم كه حس انساندوستي هنوز از بين نرفته است.

سلام
ميخام جريان روزي كه خبر قبولي دانشگاه را خوندم رو براتون بنويسم. (البته مربوط به دوره دیپلم به کاردانی میشه که حدودای سال 81 بود)
ساعت حدوداي 6 بعد از ظهر بود كه از محل كار (گروه صنعتی کهرنگ که اونموقع مسئول تعمیرات و نگهداری کامپیوترهای شرکت و مسئول بازاریابی خارجی بودم) به وسط شهر رفتم. البته خبر نداشتم كه قرار است آنروز جواب پذيرفته شدگان دانشگاه ما را بدهند.
همينطور از كنار يك دكه روزنامه فروشي داشتم رد مي شدم كه چشمم به جواب پذيرفته شدگان دانشگاه افتاد. يهو هل كردم و دهنم خشك شد. با خودم گفتم اگه قبول نشده باشم چي؟؟؟؟؟؟؟
با هزار جون كندن روزنامه رو خريدم و راه افتادم . همش دل دل مي كردم. اول رفتم سلموني. گفتم خوب حالا مي رم و اونجا حتما چند نفر جلو تر از من تو نوبتند و من مي تونم اسامي رو بخونم. ولي از شانس من هيشكي اونجا نبود. رفتيم و يك سر و ساموني به موهامون داديم و راه افتاديم. از ترس حدود چهل و پنج دقيقه پياده روي كردم و جرات نداشتم كه روزنامه رو باز كنم و بخونم. سوار تاكسي شدم و راه افتادم . با خودم گفتم كه در تاكسي نگاه مي كنم. ولي خيلي زود به مقصد رسيديم و هنوز صفحه دوم رو نخونده پياده شدم. گفتم خوب برم ساندويچي و يك چيزي سفارش بدم و در مدت آماده شدن غذا ، مي توانم اسامي را بخوانم. غذا را سفارش دادم و مشغول خواندن اسامي شدم. قلبم همينطور داشت تند تند ميزد.
فكرم هم به هزار جا مي رفت كه اگه اين بار هم قبول نشوم چه خواهد شد سعديا كه چي چي شود حافظا. صفحه به پايان رسيد و از اسم من خبري نبود. خيلي حالم گرفته شد. ناگهان ديدم كه در حدود يك صفحه اسم از لحاظ الفبايي جامپ شده كه فكر كنم همان جناب روزنامه فروش مي دانسته كه من چه حالي دارم و خواسته بيشتر حال گيري كنه. به هر حال روزنامه ها را روي ميز ساندويچ فروشي پهن كردم و شروع كردم به پيدا نمودن نام خودم.
از بد شانسي دو اسم ديگر نيز همنام من درست قبل از من بودند كه وقتي نام خودم را بعد از آنها خواندم گفتم حتما آن هم يكي ديگر است . ولي وقتي شماره شناسنامه و نام پدر را خواندم متوجه شدم كه درست است و من هم به آرزوي خود رسيده ام. (البته اون زمون یعنی سال 81 دانشگاه رفتن خیلی سخت بود و مثل الان نبود که مفتی مفتی مفتی دانشجو میگیرن.)
از خوشحالي اومدم ساندویچم و ببخشم به یه بنده خدا که اون هم قبول نکرد.
فرداي آن روز تمام ايران (خاله ، دایی ، مادر بزرگ ، پدربزرگ و . . .) فهميدند كه من در دانشگاه قبول شده ام. . . . . . . . .